“Ieder beetje telt”

Milieuzaken

Een mooie zomerdag, vorig jaar juni. De tuin van La Sonnerie. Prachtig decor om afscheid te nemen van de oud-voorzitter van de werkgroep communicatie van de Seniorenraad: Peter Rotteveel.
Als net nieuw lid zat ik een deel van de lunch naast Peter, want hij bleef zeer geïnteresseerd in ons wel en wee en dus ook in nieuwe vrijwilligers. De gespreksonderwerpen waren divers maar opeens zei hij me ,,milieuzaken, daar moet je eens aandacht aan gaan besteden…”
De lunch en de gesprekken gingen verder en eenmaal thuisgekomen, kon ik me eigenlijk niet meer herinneren welke aspecten hij nou eigenlijk wilde belichten. Milieu is zo breed: verkeer, lucht, verpakking, brandstof, energie, bodem, water, geluid….de invloed op de mens, planten en dieren……….. . Ik liet het maar even liggen, kauwde erop…. wat moest de insteek zijn die voor een Seniorenpagina relevant was?

Eind september belde ik toch nog eens met Peter wat zijn bedoelingen werkelijk waren geweest.
Hij stak enthousiast van wal dat het helemaal niet in grote zaken zit met dat milieu. Hij had in zijn leven eigenlijk iets bijzonders en ook tragisch meegemaakt. Hij realiseerde zich zo aan het einde van zijn leven hoe in pakweg 50 jaar we met zijn allen de wereld aan het “verkloten” waren. De spijt klonk door in zijn stem dat het inzicht niet veel eerder was gekomen, dat hij niet meer had gedaan en vooral dat hij die wereld bij zijn einde zo moest achterlaten aan zijn kinderen en kleinkinderen. Terwijl hij toch…

Hij memoreerde bevlogen hoe hij destijds werkte bij Philips en dat afvalstoffen vlakbij, zonder schaamte en wellicht ook uit toenmalige onwetendheid, zomaar gedumpt werden. ,,Geen mens die er iets van zei, of zich hardop afvroeg of dat nou wel verstandig was! Natuurlijk niet, dat ging je echt niet tegen je baas zeggen en als het niet verboden was, dan zou het dus wel mogen.” Spijt als haren op zijn hoofd had hij ervan, dat hij en zijn collega’s zich niet collectief gekeerd hadden tegen deze vorm van vervuiling. Hoe we later allemaal onze boodschappentas zonder tegenspraak inleverden en met plastic tasjes reclame gingen lopen voor van alles en nog wat. Hoe we de fiets inruilden voor een auto, noem maar op. Zo blij met alle nieuwe verworvenheden. Nog geen 50 jaar geleden…….

Ik vroeg hem of hij ook nog in oplossingen daarover dacht en natuurlijk zei hij dat hij blij was met veel initiatieven. Maar toch zei hij: ,,Iedereen kan zelf zoveel doen. Bij bijna elke handeling, kun je nadenken of dat nu wel verstandig is. Koop je kleding die in Indonesië of China is geproduceerd en naar hier wordt ingescheept of overgevlogen? Of toch liever in Europa is gemaakt! Is het nodig dat we bloemen uit Kenia hebben en boontjes uit Senegal eten? Kunnen we niet even de fiets of de benenwagen nemen naar de supermarkt in plaats van met de auto te gaan? Toch die lamp uitdoen als we de kamer verlaten!” En vooral zei hij: ,,alle senioren in Son en Breugel die jullie via die pagina bereiken, kunnen allemaal in hun omgeving vertellen wat we kwijt zijn geraakt en waar we naar terug zouden kunnen keren. Vertellen, zelf handelen en doorgeven. Hun kleinkinderen bewust maken dat ze er wél iets aan kunnen doen. Elke dag opnieuw en dat het belangrijk is dat we dat allemaal doen. Jong of oud!”
Kijk, met zo’n gesprek laat je zelfs na je dood nog iets prachtigs na.
Praat hier dus graag over in jullie eigen omgeving.

Tekst: Marjolein van den Bout

 

NB: Peter Rotteveel, een wijs man, overleed helaas op 4 oktober 2020 in de leeftijd van 83 jaren.